Als een tierelier
Door: Otheo
11 Maart 2017 | Colombia, Popayán
Het reistempo gaat toch iets omhoog merk ik. Je kan niet alles zien, maar je wil ook niet teveel missen. Cali verlaten. Grote steden vreten behoorlijk wat energie en Popayan is stukken kleiner, maar wel karaktervol. Universiteitsstad. Wel een stuk of tien tel ik er en 's avonds daalt de gemiddelde leeftijd fors. Er wordt veel geskate, gefrisbeed, gitaar gespeeld, rondgehangen en gepraat. Praktisch alle horeca is dicht en het meeste leven speelt zich dus af op straat.
Met een klein busje ben ik naar hier gereden. De gebruikelijke idioot zat achter het stuur. Type driedubbel inhalen over dubbele, doorgetrokken strepen, op plaatsen waar inhalen verboden is en waar je maar 30 mag... Accelereren als een tierelier, maar ja, dan weer vol op de rem. En dat ruim drie uur. Was waarschijnlijk z'n pilletje vergeten.
Daarna heerlijk rustig met een gele taxi naar het hotel gereden. In de oude stad. En daar zijn alle huizen wit; the white city. Het meisje in het hotel is erg aardig en geeft goeie tips. Zo kan ik misschien toch nog wat plekken zien waar ik anders te weinig tijd voor zou hebben. Ze wil wel bellen straks. Naar een hotel dat niet via internet te bereiken is.
Uiteindelijk kom ik bij een zaakje dat kleine hapjes serveert, 'Pipian'. Perfecte naam... Ook heeft Mora Castilla heerlijke fruitdranken. Niet gewoon lekker, maar onweerstaanbaar fantastisch. Na elke slok moet je verheerlijkt glimlachen. Raar gezicht, ongetwijfeld, maar je doet er niks aan. Ik neem me gelijk voor om de dag erop weer te gaan, en dat is gelukt. Ik heb me vergrepen aan Lulada (trozas de lulo op ijsbasis) en later aan Salpicon Payanes (base de mora, lulo - istieweer- y trozos de guanabana). Gezegd dat ik het zo lekker vond en ik zag dat de boodschap werd doorgegeven. Later met de eigenaar staan praten. Zonder uitzondering zijn de mensen zo aardig. Ik begin bijna te hopen dat er in Nederland nog wat boze mensen zijn; vooral boze blanke mannen, die mis ik behoorlijk.
Popayan is een mooie stad met vriendelijke lui. Morgen richting bergen. Kijken of ik het tempo nog wat kan opvoeren. Als een tierelier.
Met een klein busje ben ik naar hier gereden. De gebruikelijke idioot zat achter het stuur. Type driedubbel inhalen over dubbele, doorgetrokken strepen, op plaatsen waar inhalen verboden is en waar je maar 30 mag... Accelereren als een tierelier, maar ja, dan weer vol op de rem. En dat ruim drie uur. Was waarschijnlijk z'n pilletje vergeten.
Daarna heerlijk rustig met een gele taxi naar het hotel gereden. In de oude stad. En daar zijn alle huizen wit; the white city. Het meisje in het hotel is erg aardig en geeft goeie tips. Zo kan ik misschien toch nog wat plekken zien waar ik anders te weinig tijd voor zou hebben. Ze wil wel bellen straks. Naar een hotel dat niet via internet te bereiken is.
Uiteindelijk kom ik bij een zaakje dat kleine hapjes serveert, 'Pipian'. Perfecte naam... Ook heeft Mora Castilla heerlijke fruitdranken. Niet gewoon lekker, maar onweerstaanbaar fantastisch. Na elke slok moet je verheerlijkt glimlachen. Raar gezicht, ongetwijfeld, maar je doet er niks aan. Ik neem me gelijk voor om de dag erop weer te gaan, en dat is gelukt. Ik heb me vergrepen aan Lulada (trozas de lulo op ijsbasis) en later aan Salpicon Payanes (base de mora, lulo - istieweer- y trozos de guanabana). Gezegd dat ik het zo lekker vond en ik zag dat de boodschap werd doorgegeven. Later met de eigenaar staan praten. Zonder uitzondering zijn de mensen zo aardig. Ik begin bijna te hopen dat er in Nederland nog wat boze mensen zijn; vooral boze blanke mannen, die mis ik behoorlijk.
Popayan is een mooie stad met vriendelijke lui. Morgen richting bergen. Kijken of ik het tempo nog wat kan opvoeren. Als een tierelier.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
