Poncha
Door: Otheo
13 November 2025 | Portugal, Porto da Cruz
Om maar met de deur in huis te vallen: poncha is een fantastisch drankje. Na een modderige avondwandeling langs de kust, afgesloten met wat bier en pinda’s, loop ik nog wat rond in het dorp aan de noordkust.
Een straat verderop is er nog leven in het donker. De jongen vraagt of ik nog wil eten. Een houten tent is het, met een apres-skisfeer. Nee, eten wil ik niet. Drinken wil ik. Poncha.
Ik loop al een week rond op Madeira, en nog zero poncha, nix, nada, nil. De jongen is het eens met me. Hier moet opgetreden worden. Gelukkig staat zijn baas al met een houten pollepel te zwieren en voor ik het weet zit ik achter een met een theezeef gekuist drankje. Vroeger was spinazie voldoende, nu heeft Madeira poncha voor een enerverende energie-injectie.
Even een week terug.
In Funchal zijn de overnachtingsprijzen nogal fors. Tijd voor een slaapzaal dus, een dorm. Deze blijkt warm. Met stapelbedden.
M’n lotgenoot beneden komt uit Sri Lanka en werkt op oproepbasis als chef in de keuken. De meeste andere dormgenoten blijken te snurken, films te kijken op hun mobieltje of anderszins kutherrie te maken.
Geboekt voor vier (4) nachten.
Rond 3 uur wordt het rustiger, maar gelukkig moeten de eersten rond 5 uur weer op. Strange world…
Hoe was het ook alweer: erger je niet, verwonder je slechts?
Trouwens, voor het eerst in 64 dagen alcohol gedronken. Een record. De vorige poging strandde op 46 dagen, ook bewonderenswaardig…
Het eerste witte wijntje klapt er lekker in naast de visfilet in Funchal. De eigenaar/kok steekt met veel bombarie af en toe een pan met vis in de fik en zoekt daarna de confrontatie met z’n overbuurman die-ie een nagemaakte vindt, een na-aper.
Verder is Funchal ontspannen. De markt is kleurrijk en geanimeerd met op de eerste etage een comfortabel terras voor verwende westerlingen. Het cappuccinokunstwerk met daarnaast een bolo met gedroogd fruit doet de reiziger goed.
Arte Sacra heeft veel Vlamingen uit de 15e eeuw en het uitzicht op de cruiseschepen in de verte is prachtig, azulejos achter je.
Dan, om alle dormellende in 1 klap goed te maken, zie ik een poster met Poulenc, een muziekuitvoering, om 18.00 uur. Helaas, tien voor zes, en er gebeurt nog niets. Dan maar een rondje om het gebouw. Halverwege is er wat leven. Er staat een deur open. Een jongen zit achter een bureau, achter een laptop. Jazeker, er zijn nog kaartjes. Mazzel! Kan nog vooraan zitten zelfs, naast een Nederlands stel, wandelaars zo te zien.
Het is een concert met veel blazers, lekker modern en onverwachts.
Prachtig! En dan het walsje van Sjostakovitsj als toegift. Alle dormshit vergeten. Kijk toch eens wat cultuur vermag.
Lekker nog even nagepraat met de buren. Afgezakt op een vaag terras waar halfdronken verjaarsliedjes worden gezongen voor 3 Spaanse meiden, en dan in m’n eigen steeg een Cubaans drankje genuttigd voordat ik terug moet naar mijn Hell-Hole, de dorm.
Elk voordeel zijn nadeel…
M’n 64 dagen lijken alweer ver in het verleden te liggen.
Negen uur ‘s ochtends met de kabelbaan omhoog naar Monte. Een waanzinnige mineralencollectie, moderne kunst, azulejos. Alles in een enorm park met een paleis, een meer, met watervallen, flamingo’s en beelden uit Zimbabwe. Ook een Japanse tuin en de grootste vaas ter wereld. Quite a spread…
En dan moet ik nog naar de botanische tuin, met het beroemde geometrische deel en verderop enorme cactussen.
Op de slaapzaal blijken de grootste eencelligen vertrokken. Nacht 3 gaat zowaar meevallen.
Iets minder slaapzalen boeken misschien?
-
14 November 2025 - 08:55
Jan M:
Lekker bezig Theo [e-1f6b6]
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
